Op een dag kreeg ik dit foto toegestuurd, zonder uitleg, van mijn pa. Hij was aan het wandelen in het bos achter zijn huis - waar we altijd naartoe gingen wanneer ik hem bezocht, en waar we vaker paddenstoelen gingen zoeken.

Eigenlijk waren er helemaal geen woorden nodig om de foto te snappen: een portret van mij en hem. Hij, groot en beschermend, bijna op het eind van zijn leven. Ik, klein en beschermd, aan het begin van mijn groei.

Dat is het ding met paddenstoelen: op het eind van het levenscyclus, gaan hun hoeden open en laten ze hun sporen uit, om te zorgen voor een nieuwe generatie.

Op een dag, meer dan 2 jaar na zijn dood, miste ik hem heel erg. Het was gewoon een van die dagen, waar je hem wilt bellen om te kletsen, vragen hoe zijn dag was en alles vertellen over de jouwe, ook al gebeurde er niks bijzonders.

Ik had net een drukke werkdag achter de rug en was heel erg moe...maar wilde nog niet naar huis, waar ik alleen met mijn rouw en verdriet zou moeten zitten.

Ik keek naar de kleine doos papercuts die ik mee naar werk had gebracht, koos een pallet van de stapel in de loods, en liet mijn creatieve energie de regie nemen.

Door de nacht bleef ik werken: het was deels een denkmaal aan mijn pa en deels een verwerking van mijn papercut pijn. Een samensmelting van Childhoods 1 en 3

pappaddo