my papercut prom dress

In the first week of All You Can Art 2023, we got introduced to the world of ballroom, and were invited to walk at the finissage bizarre ball. I started with a collage/mood board about how my inner saboteur makes me feel - but it wasn't quite getting at what I wanted to express. Eventually, I turned off my logic, saw some red paint, dipped my fingers in, and started making "papercuts"

en na de eerste batch wist ik nog steeds niet hoe mijn innerlijke saboteur eruit zou zien. sinds toen we deze opdracht kregen, heb ik het heel erg moeilijk gevonden om mezelf van mijn innerlijke saboteur te scheiden. met “shade’ was ik heel gefocust op hoe mijn saboteur mij beïnvloedt. dat ik in een floor-coloured doek zou verdwijnen, of dat ik gesneden wordt door een papier lint.

maar dan zou dat niet “your inner saboteur come to life” zijn, dat zou meer “wat er met jou gebeurt als je innerlijke saboteur buiten komt”. ik ben niet de ster van de runway – dat is mijn innerlijke saboteur. en hoe ziet hij/zij eruit?

als ik me los koppel van de innerlijke saboteur, dan is hij gewoon een blob. a big, sad blob who has nothing better to do than hurt other people with her words. maar natuurlijk kan je een “blob” op een miljoen manieren uitschetsen…dus weer concept, maar geen afbeelding.

in ieder geval, wist ik dat ik meer papercuts nodig zou hebben en ik zette mijn analytische hoofd uit om de dingen te maken. uiteindelijk ben ik op het gedacht van “louis vuitton swooshy dress/pant legs” en “suicidal prom dress” gekomen. waarom? ja, dat moet je aan mijn squirreltjes vragen…

aan de ene kant, was ik heel blij dat de jurk technisch is gelukt. ik kan erin ronddraaien, hij valt niet uit elkaar, de vibe klopt, hij is mooi, ik zie mijn ziel erin.

aan de ‘binnen’ kant, sinds het begin van mijn flow, heb ik ook wat pijn in mijn achterhoofd, een soort ätzend pijn die ervoor zorgt dat ik niet super lekker in mijn vel zit. hah, logisch – hetzelfde soort pijn dat je voelt van een duizend papercuts. het is raar: op deze blaadjes staan woorden die mijn ouders (grotendeels mijn moeder) ooit tegen mij heeft gezegd. ik ben er ver genoeg overheen dat ik niet in een complete mental breakdown ga (heb ik al eerder gedaan ;p) maar de aanwezigheid van mijn papercut prom dress, van deze mooie, nauwkeurige creatie die ik zelf in de wereld heb gebracht – en eigenlijk best trots op ben, en waar ik ook misschien van hou – zijn aanwezigheid doet me pijn. en het is een rimpel van een pijn die ik al lang heb losgelaten. ik heb dit niet nodig in mijn leven.

I have to burn it! and asafp. why can’t it be now? arrrrgh – why is the finissage so far away? I don’t want to spend another moment with this thing. and fuck how milieu-onvriendelijk het is, because I want to do it for me. and I’ll invite my friends and we’ll make it a performance, make a video. have that be the end of these papercuts.

at least, that's what I thought then. but something tirzo said resonated: soms voel je iets over je werk, slaap je een nacht, en voel je je heel anders over je werk de volgende dag.

die achtergrondpijn van toen voel ik niet meer zo erg. ik moest het gewoon doorvoelen; echt de tijd voor nemen om aanwezig met mijn pijn te zijn. squirrel balie dichtgooien en gewoon naar de jurk kijken om uiteindelijk er vrede mee te kunnen sluiten.

the current train of thought is: I can’t burn the dress. het is niet goed voor het milieu en gaat tegen mijn principes in. maar wat dan, moet ik met mijn papercut prom dress doen?

how do you heal papercuts? time.
how do you clean blood off paper? you don’t.
how do you cover up scars? tattoos.

misschien ga ik em spuiten. of hervormen in iets anders. yeah! I like that: het rood van het bloed van mijn papercuts toveren in het rood van liefde.