opstaan, koffie, ontbijt, tweede koffie, douchen.
beetje kletsen, bij elkaar zitten; denken, voelen.
toen ik jou leerde kennen had ik geen ochtendroutine
maar ik deed gewoon net zoals jij
en snel werd jouw routine ook die van mij.
nu doe ik ons routine alleen
en kletsen, bij elkaar zitten, meedenken, meevoelen…
niemand ziet het, maar het gebeurt nog wel;
in mijn hoofd, in mijn hart, in de essentie van mijn zijn
en hoewel je er nog bent; hoewel ik jou in alles vind,
kom ik elke ochtend hetzelfde beleving tegen:
ik mis je, pa.

een altaar.
een altaar met een appelflap.
een altaar met een appelflap, op je verjaardag.
een altaar met een appelflap, op je verjaardag, een maand sinds je overleed.
ik zou graag geloven dat je de rook bent, die danst en zwaait met de wind.

en nu zijn we 100 dagen verder
voelt als een heel leven geleden maar ook als gisteren
vandaag voor het eerst samen op het strand
mooi, toch?

hoe ik zo hard wou dat we dit fysiek konden doen.
twee jaar gaat zo snel voorbij.
goeiemorgen, pa.

1000 dagen voor je overleed kende ik je niet.
Toen was ik nog bezig met het ontsnappen van de gevolgen van mijn mind-fuck van een jeugd.
100 dagen voor je overleed was je mijn papa - mijn echte en enige papa - hoewel je mij niet had gemaakt.
Toen wisten we al dat we met beperkte tijd hadden te maken.
De dag dat je overleed viel mijn wereld even uit elkaar.
Toen was je maar 47, ongeveer mijn hele leeftijd te jong om te gaan.
100 dagen daarna gingen we voor het eerst samen naar het strand.
Ooit vertelde je over je vakantie op Curaçao en hoe we misschien, na de pandemie, een keer heen konden.
1000 dagen na je dood, ben ik er. Zonder jou - maar dan ook niet echt.
Nu is mijn leven helemaal anders.
Net zo vervullend ondanks het papavormig gat.
Mooi perspectief, dat.

Het wordt steeds makkelijker maar is niet makkelijk.
Ik mis je, pa

Sosegá na pas.

3 jaren post-papa.
Not over it, definitely at peace

we voelen het aankomen...maar zo ver zijn we nog niet.

altaars voor papa