childhood #3

In Childhood #1, I died a death of a thousand papercuts. I bled out, and buried myself, and disappeared. And that was a relief.

In Childhood #2, I was a ghost: drifting around from place to place; surviving, but not quite living. I travelled the world in search of myself and always came up empty, because I was looking outside for something that was within me the whole time.

In Childhood #3 had ik een papa en voelde ik onvoorwaardelijke liefde voor de eerste keer. Ik was gewoon een blij kind. Ik heb mijn kindertijd met hem kunnen inhalen - van samen buiten spelen tot “pa, ik denk dat je ‘s avonds te veel drinkt...”

Maar wie kan em kwalijk nemen?

47 jaar, leven eindelijk precies als hij het wilde. Getrouwd aan de liefde
van zijn leven, lieve vrienden, leuke baan, happy home.

En darmkanker. Uitgezaaid. Uitbehandeld.

Toen we elkaar ontmoetten had hij geen kinderen
en ik geen ouders.

Toen had hij ook nog geen kanker.

Maar goed: wat zeggen ze altijd?
Better to have loved an lost.
Klopt helemaal.

Door hem leerde ik
hoe ik moest leven
terwijl ik hem zag sterven.
Ik ga hem
voor altijd
missen.